داستان های کوتاه خلیل رشنوی

تمامی فعالیت های من به وبلاگ ادبیات داستانی منتقل شد

خبر مثل بمب توی گروهان ترکید . رزمنده ها از هر طرف به سمت آسایشگاه ما می دویدند . جایی که من خودم را از سقفش آویزان کرده بودم . هرلحظه ازدحام سربازان بیشتر می شد . بیشتر . طوری که دیگر نمی توانستند تو بیایند . رزمنده ها با چشم هایی که انگار می خواستند بیرون بزنند به جنازه ام خیره بودند که آرام دور خودش می چرخید . زبانم به طرز وحشتناکی از گوشه لبم بیرون زده بود . ندیده بودم کسی گریه کند . ندیده بودم . به همه حق می دهم . چون با هیچکدام از آن ها نتوانسته بودم صمیمیتی هرچند کوچک داشته باشم . یا بهتر است بگویم نتوانسته بودند . انبوه جمعیت شکافت و فرمانده هیکل درشتش را به درون کشاند ...

داستان در ادامه مطلب

به برادرم زهرا ميمندي پاريزي و دغدغه هايش

اولين بار توي خواب ديدمش . انگار سر كلاس بودم و استاد چيزي را توضيح مي داد كه يك هو نيم تنه اش از ديواري كه كمرم را به آن داده بودم بيرون زد . درست مثل اينكه كسي بخواهد زهره تركت كند . دست هايش چسبيدند به شانه هايم . انگار كه هزار وات برق توي انگشت هايش جريان داشته باشد خشكم زد . همه كله ها چرخيده بودند به نگاه كردنمان...

متن کامل را در ادامه مطلب بخوانبد

شعر صليب / داستانک صلیب/ نقد سمفوني قورباغه ها / داستان سايه كش دار نقد اين هفته كاف استوري / معرفی چهره/ داستانک گرایی و داستانک گریزی(مقاله)/یک نگرانی(آقای مصدق بی خیال)

تقصير معلم ديني بود . البته به چيزي كه مي گويم ايمان ندارم . فقط احساسم اين را به من مي گويد . قضيه به سال ها پيش بر مي گردد . وقتي كه يازده ساله بودم . معلم ديني كه اسمش را فراموش كرده ام و فقط اندام لاغر و كله تاسش در خاطرم مانده ... ولي صبر كنيد . اگر اشتباه نكنم نام خانوادگي اش عارف نيا بود . هميشه عادت داشت چند دقيقه آخر كلاس به ما حرف هاي قلمبه سلمبه بزند .

تمام داستان در ادامه مطلب...

                                                                              تقدیم به سکوی پرواز

پزشکی قانونی هنوز علت مرگشان را اعلام نکرده بود ولی شایعات زیادی آن هم با جزییات کامل در مورد مرگ آن ها توی دهن ها می چرخید . بعضی ها علت مرگشان را سمی کشنده می دانستند که احتمالن به آن ها خورانده شده است . سمی که تمام رگ های بدن را منقبض می کند و بعد می خشکاند . چشم ها به سمت بالا می چرخند به شکلی که اثری از مردمک توی کاسه چشم باقی نماند . تا سفیدی چشم ها از آن گردِ گشاد بیرون بزند . ماهیچه ها آنقدر به هم قفل می شوند که وقتی بخواهی دست ها و پاهای جنازه را راست کنی مفصل ها عین لولاهای دروازه زندانی جیرجیر کنند . از جنازه ها وحشت می بارید . انگار درست هنگام ترکیدن بمبی در مجاورتشان عکسی از آن ها گرفته شده باشد . ..

1

آقا و شاید هم خانم نویسنده ساعت ها فکر کرده بود حتماً تا به این نتیجه برسد که مشکلات هر ملتی ریشه در فرهنگش دارد . در حالی که از پشت پنجره ترک خورده اش محو حمله گربه ای به جمع گنجشک ها بود مهمترین

تصمیم زندگی اش را گرفت . زیر لبی گفت :

« به عنوان یک نویسنده باید بیشتر از گذشته در مورد مشکلات فرهنگی داستان بنویسم . »

 هس هس نفس ها توي سالن سينه ات مي پيچد وقتي  وارد سالن بانك مي شوي و كيف  دستي را روي پيش خوان پرت مي كني . بسته هاي سبز رنگ پول را يكي يكي  روي پيش خوان ، آپارتمان مي كني و با عجله به كارمند بانك كه وق زده نگاهت مي كند مي گويي : « بريز به حسابم »

لحظه اي سكوت محض توي بانك منفجر می شود و همزمان با قهقهه ي كارپرداز ، خنده ها  خردمي شوند روي  سرت . سيخ مي شوي و با دندان قروچه مي گويي : « چرا مي خندي ؟!  » كارپرداز در حالي كه از زور خنده ريپ مي زند ، به زحمت مي گويد : « سر کاریم ؟!  »...